Archive by Author
15 September 2012

Great Ocean Road

Great Ocean Road

Na flink uitgewaaid te zijn in de Grampians kunnen we eindelijk onderweg naar de Great Ocean Road. Om die reden hebben we ook de motorhome gehuurd in Melbourne. Volgens een aantal mensen zou je de Great Ocean Road van oost naar west moeten rijden. Aangezien wij Remco en Irma zijn rijden wij hem lekker van west naar oost.

De eerste overnachting hebben we gemaakt bij Tower Hill, een klein natuurpark met veel dieren. Met de schemering zijn we gekomen dus konden we er niets meer van zien. De volgende dag heel vroeg opgestaan om het park te kunnen zien. (en omdat we er illegaal stonden om zo de controle te ontzien) Om half 8 stonden we al in het park. Zo vroeg zijn er nog veel dieren actief en goed zichtbaar. In een boom hebben we een wakkere koala zijn ontbijt zien eten. Remco werd tijdens het foto’s nemen vergezeld door een emoe. Na de ochtendwandeling was het voor ons weer tijd verder te rijden. De kust wacht op ons.

Langs de kust kun je regelmatig stoppen om van het uitzicht te genieten. Wat je ziet is steeds een andere formatie van zandsteenrotsen. Totdat je bij de 12 apostelen uitkomt. Waarom ze zo heten is ons nog altijd niet bekend. Het zijn er ook al lang geen 12 meer. Toch is het de grote toeristische attractie op de Great Ocean Road en konden we het niet maken door te rijden.

Een andere grote attractie is de Otway Lighthouse. We zijn erna toegereden en weer terug gereden. Voor het bezichtigen van de vuurtoren betaal je een vermogen en we kijken liever naar de koala’s langs de kant van de weg.  We hadden ook nog eens geluk dat ze allemaal actief waren. Zelfs een moeder met kind gezien, wat schattig.

Om toch nog iets actiefs te doen naast al het autorijden zijn we een stukje landinwaarts gereden en hebben we mountainbikes gehuurd. De eerste keer mountainbike en waar ga je dat doen? Ja, precies in een bergachtige omgeving. Voor een keer hadden we het weer mee en hebben heerlijk door de bossen gecrossed. Uiteraard onder de modder teruggekomen, maar een ontzettend leuke ochtend gehad.

 

 

8 September 2012

Windstoten in de Grampians

Windstoten in de Grampians

Nadat we het goud achter ons hadden gelaten gingen we op weg naar de Grampians. Dit zou het mooiste park van Victoria zijn en aangezien we Wilsons Prom al prachtig vonden, konden we dit niet laten schieten.

Ondanks de enorme windstoten hebben we wel verschillende hikes gemaakt. Soms was het goed vasthouden aan de berg om te voorkomen dat we werden weggeblazen, maar was zeker de moeite waard om te doen.

Hierna zijn we nog even gestopt bij een waterval om te kijken. De vrouw die van ons een foto maakte, bleek uit Bergen op Zoom te komen en was verhuisd net na de oorlog. Was wel een toeval om zo iemand net tegen te komen en te vragen of ze een foto van ons wilde maken (en dat is nog mooie foto geworden ook!).

6 September 2012

Goud!

Goud!

Gezien ons luxe leventje bij Irma’s familie er weer opzat, was het voor ons tijd om onze huur bus op te halen. Het eerste idee was om alleen de Great Ocean Road te doen, maar ze hadden ons vertelt dat we zeker eerst langs Ballarat moesten gaan.

Ballarat was namelijk een van de eerste steden waar de goudkoorts uitbrak in Australië. Om te laten zien hoe de stad er toen uitzag hebben ze deze helemaal nagemaakt.

Nadat we een rondleiding hadden gehad in een oude mijn met een geweldige gids (echt waar! je kan het telefoonboek nog spannender voorlezen dan hoe zij de rondleiding opdreunde…), hebben we gezien hoe je vroeger goud kon zoeken in een rivier, hoe lollies (zuurtjes) werden gemaakt, apotheek uit die tijd, hoe je $140.000 aan goud smelt, enz.

5 September 2012

2de keer Melbourne

2de keer Melbourne

Nadat we op het laatste moment vliegtickets hadden gekocht, gingen we op weg naar het vliegveld. Gezien onze vliegervaring met de Emiraten, leek ons ‘s nachts vliegen geen probleem. Konden we gelijk wat slaap krijgen, scheelde het ons een hostel overnachting en waren we lekker snel in Melbourne.

Dat valt tegen als je met een budget, budget, budget maatschappij vliegt als Tiger Airways. Het was dat we het vliegtuig niet aan hoefde te duwen, maar het scheelde niet veel. De ruimte die we bij de emiraten hadden moesten we nu delen met 6 andere mensen en het ergste was nog wel dat er een klein kindje voor ons zat wat de hele nacht heeft gehuild. Dag ruimte, dag slaap en welkom in de nieuwe dag.

Gelukkig stond in Melbourne Rina en Jim, familie van Irma al op ons te wachten. Ze hadden ons nog nooit gezien, maar we werden met open arme binnen gehaald. Hun zoon had zijn kamer opgegeven (vrijwillig of gedwongen, dat weten we niet…) en wat een geweldig bed was dat. Nadat we even hadden bijgeslapen, zijn we op bezoek gegaan bij de broer van Irma’s opa. Aangezien die als 2 druppels water lijkt op Irma’s opa werd dit al snel verbasterd naar Irma’s opa. In de avond was er een grote BBQ en daar waren we ook voor uitgenodigd (de reden waarom we zo snel zijn vertrokken uit Perth…) en hebben we kennis gemaakt met de rest van de familie. Ook deze familie is net zo groot als de familie uit Nederland en je voelt er ook direct thuis, dus echt een vreemde waren we niet.

Die zondag was het vaderdag, dus in de ochtend gebrunched (zou eigenlijk ontbijt zijn, maar Jims dochter was wat later. Zie je nu wel, ik ben niet de enige die overal fashion laat is :P) en in de middag naar Sint Kilda gegaan. Wonder boven wonder was het een prachtige dag, dus lekker langs de kust gelopen en zo door naar Albert park (het park waar ze ook de F1 Grandprix houden), met als afsluiting een diner met Rina, Jim en Claire.

De maandag zijn we eerst gaan wandelen met de broer van Irma’s opa en hebben we het gehad over vroeger en hoe Australië allemaal in die jaren is veranderd. Hierna heeft Rina ons opgehaald en hebben we de herdenkingsplaats ‘de 1000 treden’ bezocht, een monument voor de gevallen soldaten in de oorlog. Nou die naam is niet verkeerd gekozen, je bent kapot als je boven bent. Uitzicht heb je helaas niet en dan moet je ook nog helemaal naar beneden om terug bij de auto te komen :(. In de avond hadden we weer een feestmaal, aangezien Rina jarig was.

Op onze laatste dag zijn we naar de wijnregio’s van Melbourne gegaan. Verschillende wijnen geproefd (waarvan zelf ik er nog een paar lekker vond. Ja, dat wijn drinken begin ik wel te leren…) en van het uitzicht genoten. In de avond gegeten bij Opa’s broer, lekker ouderwetse Hollandse gehaktballen. Wat hadden we die gemist!

31 August 2012

Vaarwel trouwe vriend :(

Vaarwel trouwe vriend :(

We hadden het al een paar keer over gehad, maar nu waren we er echt zeker van. We zouden onze bus verkopen in Perth! Geen van ons tweeën had nog zin om heel dat eind van Perth naar Sydney te rijden en daarom leek het ons beter om hem hier achter te laten. Daarnaast kwam ons trouwe busje ook uit Perth, dus eigenlijk was hij weer thuis.

We verbleven in Fremantle, een stad net naast Perth en we hoopte ons busje snel te kunnen verkopen. Advertentie online gezet, hostels afgegaan met aanplakbiljetten en reclame op ons busje geplakt en daarna is het afwachten. Na een hoop fake reacties, kwamen er ook serieuze mensen kijken. Helaas bleef het vaak alleen maar bij kijken, dus werd ons verblijf in Fremantle langer dan we hadden gehoopt.

Hierdoor hebben we wel een onderzeeër kunnen bezoeken, oude resten van de Batavia gezien en menige keren het kunstmuseum bezocht (was gratis internet en gratis parkeren :P). En toen ineens, belde de Duitsers op die de bus al eerder hadden gezien of ze nog een keer mochten kijken. Ze vonden het nog steeds een van de mooiste busjes die ze hadden gezien, maar waren toch enorm aan het twijfelen.

Aangezien we het liefst aankomende zaterdag weg wilde (feestje van Irma’s familie), hadden we onze bus erg in prijs verlaagd en waren er ineens een hoop geïnteresseerde. Eentje had zelfs zijn vrienden langs gestuurd om te komen kijken, maar toen we zagen hoe hun een proefritje in ons busje maakte, schoten de tranen bijna in onze ogen. Vijf maanden lang hebben we van alles met ons busje meegemaakt, altijd zuinig op geweest en dan zouden zulke mensen het busje ineens in twee jaar tijd verslijten. Gelukkig was dat niet het geval, aangezien de Duitsers van eerder ons die avond opbelde dat ze het busje morgen wilde ophalen! Helaas hadden ze onze advertentie online ook gezien en konden we niet meer onderhandelen over de prijs, maar dat maakte voor ons niet meer uit. Die avond gelijk tickets geboekt om de volgende nacht van Perth naar Melbourne te vliegen!

18 August 2012

Mijnstad

Mijnstad

Aangezien we via de dirt road flink waren opgeschoten, kwamen we al snel aan in Kalgoorlie. Vroeger was dit een klein mijnwerkersstadje, maar tegenwoordig huist het een van de grootste open mijnpitten ter wereld.

Helaas bleken we niet de enige te zijn die de mijn graag wilde bezichtigen, aangezien alle tours tot en met maandag al vol zaten. Gelukkig was er op zondag een markt en dan houdt de mijn zelf gratis tours. Niet zo uitgebreid, maar nog steeds goed genoeg om goed beeld te krijgen.

Gezien we nu toch genoodzaakt waren om een paar dagen te blijven zijn we gelijk even langs de Royal Flying Doctors langs gegaan. Bleken we de enige twee te zijn die langs kwamen voor de rondleiding, dus kregen we een prive rondleiding. Eerst even de historie gezien en daarna in een echt RFD vliegtuig gezeten.

Op de zondag direct kaartjes gehaald en aangezien we nog even moesten wachten, zijn we de markt maar gaan bekijken. Vergeleken met de markt is de lente feesten in Hoogerheide een geweldig feest, maar het was zonnig en we hadden toch niet veel meer te doen, dus het kon ons niet veel schelen dat de markt aan de kleine kant was…

Toen op weg naar de Superpit en dat is een nam die niet is overdreven. Wat een enorm gat in de grond is dat!  Gigantische vrachtwagens (halen per keer 280 ton uit de pit, daar heb je in Nederland +/- 15 vrachtwagens voor nodig) en gigantische graafmachines (per schep 70 ton aan puin)! Het is alsof je in een aflevering van mega machines zit! Op dit moment zijn ze het gat breder aan het maken, zodat ze daarna nog dieper kunnen gaan. Als het goed is moet daar meer goud in de rotsen zitten (op dit moment halen ze per 8 vrachtwagens een golfbal aan goud naar boven!).

Na afloop nog even gekeken naar hoe ze het op de ouderwetse manier deden. Met een oude sandblaster en een ‘pan’ de goudklompjes uit de klei en zand halen. Een hoop werk, maar als je er goed in was kon je er een goede boterham mee verdienen.

17 August 2012

Niet het strand maar wel een golf

Niet het strand maar wel een golf

Ons oorspronkelijke plan was om door te rijden naar Esperance en te gaan kijken naar het prachtige strand. Helaas dreven er in de ochtend al donkere wolken over en echt warm was het ook niet, dus waarom naar het strand gaan?

Dat hebben we dan ook maar niet gedaan en zijn we in plaats daarvan naar Wave Rock gereden. Een steen in de vorm van een golf (vandaar de naam :P). Aangekomen bij de rots viel hij een beetje tegen, we hadden hem groter en langer verwacht. Ondanks dat wel leuk om gezien te hebben. Daarbij kwam ook nog eens dat de zon was gaan schijnen en het nog redelijk warm werd (eigenlijk perfect weer om naar het strand te gaan….).

Vanaf de steen koers gezet naar Kalgoorlie. Je hebt dan de keus om over de weg een stuk terug naar Perth te rijden of om over de weg naar Esperance te gaan. Niet als Irma rijdt, dan heb je ook nog de keus om 120 km minor road te pakken. Een minor road betekent in Australië gewoon dirt road. Geen een wegwijzer geeft die optie, maar op onze kaart stond hij wel gewoon. Met de ervaring uit de Gibb River Road zijn we er gewoon met hoge snelheid overheen gegaan en dat ging wonderbaarlijk goed (kan ook komen omdat de weg in goede conditie was aangezien niemand die route neemt, zelfs onze TomTom wilde hem niet nemen….)

14 August 2012

Hoge bomen vangen wel wind!

Hoge bomen vangen wel wind!

Nadat we een korte stop hadden gemaakt in Perth en Fremantle, zijn we verder naar het zuiden gereden. Hier staat de Giant Tree Top walk en zoals de naam al zegt is dit een wandeling door de kruinen van gigantische bomen.

Het idee is erg leuk, alleen we hadden de wandeling wat langer verwacht. Gelukkig kregen we in het begin wel een kaart mee, want anders konden we weleens verdwalen 😛 (1 weg, ongeveer 1 km lang, hoe je daar kan verdwalen is mij een raadsel….). Gezien de wandeling vrij snel was gelopen, zijn we ook nog even langs oude bos gegaan. Hier staan bomen die nooit zijn aangetast voor de houdkap, omdat ze gelijk in het begin al zage ndat dit speciaal was. Nu is het zo dat deze bomen nergens anders groeien, maar dan kan je tegen mij over elke boom zeggen….

Nadat we er door heen zijn gekuierd, paar keer in een boom zijn gaan staan en het informatie centrum hadden bezocht hebben we maar besloten om weer verder te gaan. Hoe meer Km’s we nu zouden maken, hoe eerder we in Esperance zouden zijn.

12 August 2012

Oude bomen vangen geen wind

Oude bomen vangen geen wind

Vanuit de dolfijnen paradijs zijn we onderweg gegaan naar Perth, maar voordat we daar kwamen moesten we nog stoppen bij de Pinnacles. Een woestijn vol met vreemde stenen punten.

Zoals Australische tradities betaal je voor je dit ‘natuurwonder’ natuurlijk entree en kan je er ook met je auto door heen rijden. Gezien het hele stuk ongeveer 1,5 km is, hebben we maar gekozen om dit gewoon te lopen. Als je hier je auto voor gebruikt ben je echt gewoon rete lui…

Bij de Pinnacles geldt vooral ‘als je er 1 hebt gezien, heb je ze allemaal gezien’, maar toch loop je de route af, te hopen dat je nog iets mooiers te zien krijgen. Helaas is dat niet het geval en dan kan je terug lopen, of vreemde foto’s en filmpjes gaan maken.

Nadat we dat hadden gedaan, zijn we naar het plaatselijke informatie centrum gegaan. Daarin wordt uitgelegd dat de Pinnacles vroeger bomen zijn geweest en die zijn afgestorven door vele zand stormen. Tevens zien we nu steeds meer verhalen over Nederlanders die hier vroeger zijn geweest (nee, ik bedoel niet de mensen van 10 jaar geleden, maar die Nederlanders die hier zijn gekomen met de Batavia). Als het goed is moet hier in het gebied nog ergens de resten liggen van de boot.

8 August 2012

De vis wordt duur betaald!

De vis wordt duur betaald!

Vanuit het snorkelmekka van het westen zijn we vertrokken richting het zuiden, langs Coral Bay richting Denham. Dit is namelijk de meest westelijke stad van Australië en die moet je wel bezocht hebben en daarnaast is er ook iets als Monkey Mia waar dolfijnen naar de kust komen om vis te eten, altijd leuk om mee te nemen :P. (oké, dat was de eigenlijke reden om te gaan…)

Voordat we bij Monkey Mia waren zijn we eerst nog langs stromatolieten gegaan. Dit zijn de oudste levendste wezentjes van onze planeet en hebben gezorgd dat wij hier nu rond kunnen lopen. Dat klinkt allemaal een stuk spannender dan dat het is, want het ziet eruit als een stuk stenen.

Na dit spannende gedeelte te hebben gehad, zijn we doorgegaan naar het parel schelpen witte strand. Dit gehele strand bestaat uit kleine witte schelpjes. Zelfs als je een stukje gaat graven, blijf je lagen van schelpen tegenkomen. Ziet er vreemd uit, maar wel enorm mooi!

Tussendoor hebben we nog even gestopt bij een uitzicht punt en zijn we door gereden naar Monkey Mia. De volgende dag vroeg opgestaan om te kijken naar dolfijnen (weet niet wat het met die dieren is, maar blijkbaar kan je ze alleen zien als je heel vroeg bent…) en dan komen er welgeteld 4 (!) dolfijnen naar kust toe. Sta je daar toch mooi als 150 idioten op het strand te kijken naar 4 dolfijnen die niets anders doen dan hongerig kijken totdat ze hun visje krijgen (en Irma mocht ze er eentje geven!). Viel dat even tegen! Zeker als je in Nieuw-Zeeland hebt gezwommen met 100-den dolfijnen is het een grote domper.

Ohh… voor de mensen die afvragen waar de titel opslaat. Om het Monkey Mia reservaat binnen te komen betaal je $8,- per persoon. Op een normale dag staat daar dus voor een kleine $1200,- tot $1600,- te kijken naar 4 dolfijnen die 3 vissen krijgen.